Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/pinged2/webapps/maranathagr/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
 ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
            ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
     Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
     ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
    ΙΟΥΝΙΟΣ 2019      

Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28  29  30 

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   

ΤΟ... ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ.

altΈνα θέμα σχετικό με την επικαιρότητα των ημερών που μόλις πέρασαν  και που αξίζει να προσεγγίσουμε είναι το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Αυτό το έθιμο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο –όπως και φέτος άλλωστε- σε διάφορες περιοχές της πατρίδας μας.

Κατά τις εξηγήσεις (όσες μπορούν να δοθούν δηλαδή) μια και δεν είναι πολλές, το έθιμο έχει τις ρίζες του πάρα πολύ παλιά, άγνωστο πότε και από ποίους προήλθε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν το δίδαξε ούτε ο Χριστός ούτε οι μαθητές του στα συγγράμματα τους (ευαγγέλια-επιστολές). Είναι ένα έθιμο -προϊόν της παραδόσεως- μια και όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν όσοι το σχολιάζουν “οι ρίζες του χάνονται στα βάθη των αιώνων”.

Παραθέτω δυο μικρά άρθρα από την εφημερίδα σημερινή και ελευθεροτυπία σχετικά με την εφαρμογή του εθίμου.


Ένα από τα πασχαλινά έθιμα που εμφανίζεται στην Κύπρο, αλλά και γενικότερα στον Ελληνισμό, είναι το γνωστό «κάψιμο του Ιούδα». Οι γνωστές, δηλαδή, για εμάς λαμπρατζιές που έχουν την τιμητική τους ακόμα και πολύ πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο έθιμο, το οποίο έχει τις ρίζες του εδώ και αιώνες.”


Η πιο γνωστή και διαδεδομένη εκδήλωση λαϊκού αντισημιτισμού στην Ελλάδα, το κάψιμο του Ιούδα, είναι έθιμο της Μεγάλης Πέμπτης. Ο Γ. Μέγας παρατηρεί ότι μετά την επικράτηση του χριστιανισμού ταυτίστηκαν με το όνομα του περιπλανώμενου Ιούδα παλιότερες παραδόσεις που σχετίζονταν με τον Οιδίποδα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ασάφεια σχετικά με τον Ιούδα στα Ευαγγέλια οδήγησε τη λαϊκή φαντασία σε ένα πλήθος παραδόσεων, παραμυθιών, τραγουδιών, καταδέσμων, όπου το όνομα Ιούδας χρησιμοποιείται μετωνυμικά.”


Για την ιστορία οφείλουμε να πούμε πως η στάση αυτή θεωρήθηκε αντίθετη με τον πολιτισμό των Εβραίων και έγιναν προσπάθειες -χωρίς επιτυχία όμως- να καταργηθεί αυτό το “έθιμο”.


Το ιστορικό και γιατί στην Ελλάδα παραλίγο να σβήσουν...

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ότι οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν το έθιμο αυτό για ν’ αποδείξουν ότι εξαφανίζεται η προδοσία, αφού με βάση τις θρησκευτικές παραδόσεις ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού Χριστό, αυτό θεωρήθηκε εχθρική ενέργεια προς τον εβραϊκό λαό. Να σημειωθεί ότι ο λαός του Ισραήλ είναι Ιουδαϊστές. Ωστόσο, το έθιμο διατηρήθηκε και σώθηκε χάρη στην εμμονή των Ελλήνων και με αιχμή του δόρατος τη βοήθεια που πρόσφεραν στους Εβραίους κατά καιρούς και παρά την αντίδραση της Ιεράς Συνόδου, αφού: Η Ιερά Σύνοδος με αλλεπάλληλες εγκυκλίους της τα έτη 1891, 1910 και 1918, προέτρεπε τον ελληνικό λαό να εγκαταλείψει το έθιμο της καύσης του Ιούδα. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Η Ιερά Σύνοδος θεωρεί καθήκον Αυτής, όπως φέρει εις γνώσιν πάντων των Χριστιανών, ότι η τήρησις τοιούτων εθίμων αντιβαίνει προς την βάσιν και το θεμέλιον της πίστεως ημών, ήτις είναι η αρετή της αγάπης προς εν γένει πάντα άνθρωπον...» (Εγκύκλιος 13/4/1918). Πέραν, όμως, των παραπάνω, η ελληνική Εκκλησία και ο πιστός λαός έσωσαν το έθιμο, αφού στάθηκαν στο πλευρό των Εβραίων, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, σώζοντας χιλιάδες ανθρώπινες ζωές από τα στρατόπεδα θανάτου της ναζιστικής Γερμανίας, διδάσκοντας σ’ όλο τον κόσμο τις αξεπέραστες αρετές της αγάπης, του αλτρουϊσμού, της αυτοθυσίας, της υπέρβασης θρησκευτικών και άλλων διαφορών.” Εφημ. Η σημερινή 13-04-2008

Σε όλα τα παραπάνω και από τα στοιχεία που μας δίνει ο λόγος του Κύριου ,η Αγία Γραφή, ο Ιούδας ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού o οποίος κατά την ευαγγελική αφήγηση, πρόδωσε τον διδάσκαλό του παραδίδοντάς τον στους ιερείς του Ναού για 30 αργύρια. Μετανοώντας όμως για την πράξη του επέστρεψε τα χρήματα και κρεμάστηκε (Ματθαίος κζ’). Στον Ιούδα είχε ανατεθεί η διαχείριση του ταμείου της αποστολικής κοινότητας. Όταν η Μαρία έπλυνε με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού στη Βηθανία, την επέκρινε λέγοντας ότι τα χρήματα που δόθηκαν γι’ αυτό μπορούσαν να διατεθούν στους φτωχούς. Στο Ευαγγέλιο δίνεται μία θρησκευτική εξήγηση για την προδοσία του με τη φράση «εισήλθε δε ο σατανάς εις Ιούδαν τον επικαλούμενον Ισκαριώτην» (Λουκάς κβ’ 3, Ιωάννης στ’ 70-71),σε συνδυασμό με την αδυναμία του στα χρήματα ώστε να πράξει αυτήν την αποτρόπαια πράξη το να προδώσει τον διδάσκαλο και Κύριο του χάριν υλικών συμφερόντων. Η αδυναμία στα υλικά αγαθά είναι η αιτία της πτώσης.Ο λόγος του Κυρίου προειδοποιεί: Αποκάλυψις 3:11 Ιδού, έρχομαι ταχέως· κράτει εκείνο το οποίον έχεις, διά να μη λάβη μηδείς τον στέφανόν σου. Η στάση του Ιούδα κατακριτέα από τον Κύριο διότι όχι μόνο τον πρόδωσε αλλά και δεν ζήτησε συνχώρεση παρ ότι μετανόησε και κατάλαβε πώς η πράξη του αυτή δεν ήταν σωστή. Ματθαίος 26:24 Ο μεν Υιός του ανθρώπου υπάγει, καθώς είναι γεγραμμένον περί αυτού· ουαί δε εις τον άνθρωπον εκείνον, διά του οποίου ο Υιός του ανθρώπου παραδίδεται· καλόν ήτο εις τον άνθρωπον εκείνον, αν δεν ήθελε γεννηθή.

Ποία είναι όμως η στάση των ανθρώπων από την εποχή του Ιησού μέχρι σήμερα απέναντι στην συμπεριφορά του Iούδα; Ασφαλώς δεν υπάρχει άνθρωπος να επαινέσει αυτή τη διαγωγή αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος δεν περιορίζεται μέχρι εδώ. Αντί με το παράδειγμα του ολισθήματος του Ιούδα να συνετισθεί προσέχοντας μήπως διαπράξει το ίδιο λάθος, κρίνει κατακρίνει, δικάζει και καταδικάζει χωρίς να έχει καν το δικαίωμα. Ο Κύριος είναι ο κριτής και ο μισθαποδότης πάντων. Ιωάννης 8:16 Αλλά και εάν εγώ κρίνω, η κρίσις η εμή είναι αληθής, διότι μόνος δεν είμαι, αλλ' εγώ και ο Πατήρ ο πέμψας με. Έρχεται στον νου μου η περίπτωση της επ αυτοφώρω μοιχευομένης γυναίκας όπου όλοι θυμούμαστε πώς στο τέλος έμεινε μόνη με τον Κύριο ντροπιάζοντας από την θέση του κατηγορούμενου τους κατήγορους και λαμβάνοντας την αθώωση ακόμα και από αυτόν που μπορούσε να την δικάσει και καταδικάσει –τον μόνο- τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.

Κατά τον ίδιο τρόπο και για εμάς σήμερα ο Κύριος ήρθε όχι για να μας τιμωρήσει για τις αμαρτίες μας αλλά για να μας δείξει ότι είναι Θεός αγάπης και ελέους. Να τραβήξει από επάνω μας την κατάρα του θανάτου και να μας δώσει την σωτηρία δια της πίστεως και την ελπίδα της αναστάσεως. Κορινθίους Α' 15:21 Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών. Ο Κύριος μας ανέβηκε στον σταυρό όχι γιατί τον πρόδωσε ο Ιούδας αλλά γιατί τον πρόδωσε όλο το ανθρώπινο γένος βρισκόμενο στον Αδάμ. Ήταν επιτακτική ανάγκη να πεθάνει ο Κύριος επάνω στον σταυρό. Πράξεις 17:3 εξηγών και αποδεικνύων ότι έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών και ότι ούτος είναι ο Χριστός Ιησούς, τον οποίον εγώ σας κηρύττω. Εβραίους 2:10 Διότι έπρεπεν εις αυτόν, διά τον οποίον είναι τα πάντα και διά του οποίου έγειναν τα πάντα, φέρων εις την δόξαν πολλούς υιούς, να κάμη τέλειον τον αρχηγόν της σωτηρίας αυτών διά των παθημάτων. Ας μην ξεχνάμε τους τρόπους που μεταχειρίστηκε ο σατανάς να αποτρέψει την σταυρική θυσία του Κυρίου. Ακόμα και τον απόστολο Πέτρο χρησιμοποίησε στο να πείσει τον Κύριο να αποφύγει τον μαρτυρικό αυτό θάνατο: Ματθαίος 16: 22 Και παραλαβών αυτόν ο Πέτρος κατ' ιδίαν ήρχισε να επιτιμά αυτόν, λέγων· Γενού ίλεως εις σεαυτόν, Κύριε· δεν θέλει γείνει τούτο εις σε.23 Εκείνος δε στραφείς είπε προς τον Πέτρον· Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· σκάνδαλόν μου είσαι· διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων. Το μέσο λοιπόν που παραδόθηκε για να σταυρωθεί ο Κύριος μπορεί να ήταν η προδοσία του Ιούδα με απώτερο σκοπό τα χρήματα αλλά η αιτία της ανόδου στον σταυρό είναι η αμαρτωλότητά μας. Το δίκαιο θα ήταν να ήμασταν εμείς επάνω στον σταυρό και όχι Εκείνος, αλλά ο Κύριος ως αγάπη, ως αμνός, ως θυσία και ως έλεος ... παρεδόθη διά τας αμαρτίας ημών και ανέστη διά την δικαίωσιν ημών. Ρωμαίους 4:25

Ας μην αναλωνόμαστε καταδικάζοντας και τιμωρώντας –έστω και εικονικά- πρόσωπα και ομοιώματα μη έχοντας το δικαίωμα. Ας κάνουμε κάτι πιο χρήσιμο για εμάς. Ας κοιτάξουμε κάθε ένας τον εαυτόν του την ζωή του μήπως μοιάζουμε στον Ιούδα. Μπορεί να είναι σκληρός ο λόγος αυτός αλλά κάθε φορά που εμείς επιλέγουμε να μην είμαστε με τον Κύριο αλλά με τα παροδικά τα πρόσκαιρα τα σαρκικά δεν είμαστε προδότες του Κυρίου; Γιατί προδίδω θα πει πως εγκαταλείπω φιλικό ή οικείο πρόσωπο σε ώρα ανάγκης αποχωρίζω την θέση μου από αυτόν. Ασφαλώς κανείς δεν θέλει να είναι στην θέση του προδότη πόσο μάλλον στο να τιμωρηθεί. Γι αυτό ας προσπαθήσει κάθε ένας με την χάρη του θεού να οικοδομήσει πνευματικό οίκο – κατοικητήριο του Θεού- μέσα του, “δικάζοντας” και “καίγοντας” τον παλαιό του εαυτό τις σαρκικές επιθυμίες και ότι βλάπτει και εμποδίζει την είσοδο στην βασιλεία του Θεού. Αμήν.

 

Κακούρης Παναγιώτης

 

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 02 Μάιος 2013 13:26
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB