Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/pinged2/webapps/maranathagr/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
 N.Καζαντζάκης: Η λέξη Θεός και η λέξη Ανήφορος
spacer.png, 0 kB

alt

" Η έρημος και η άνυδρος θέλουσιν ευφρανθή δι' αυτά, και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και ανθήσει ως ρόδον."

Ησαίας 35,1 

 
            ΜΑΡΑΝΑΘΑ!
     Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ
     ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ ΞΑΝΑ!

    
    ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ  2019      

Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
       1 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30  31   

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
N.Καζαντζάκης: Η λέξη Θεός και η λέξη Ανήφορος
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   

erimos anavasi

 

Όσο έγραφα, δυό λέξεις έρχονταν και ξανάρχονταν, έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης. Η λέξη Θεός και η λέξη Ανήφορος. Και για ένα ήμουν σε όλη μου τη ζωή βέβαιος: πως ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος. Ποτέ ο κατήφορος, ποτέ ο δρόμος ο στρωτός. Ο ανήφορος μονάχα. " Όλη μας η ζωή ήταν ανήφορος, ανήφορος και γκρεμός και ερημία. Κινήσαμε με πολλούς συναγωνιστές, με ιδέες πολλές, συνοδεία μεγάλη.

Μα όσο ανηφορίζαμε κι η κορφή μετατοπίζονταν κι αλάργαινε, συναγωνιστές κι ιδέες κι ελπίδες μας αποχαιρετούσαν, λαχάνιαζαν, δεν ήθελαν, δεν μπορούσαν ν'ανέβουν πιο πάνω κι απομέναμε μονάχοι με τα μάτια καρφωμένα στην Κινούμενη Μονάδα, στη μετατοπιζόμενη κορφή. Δεν μας κινούσε η αλαζονεία, μήτε η απλοική βεβαιότητα πως θα σταθεί μιά μέρα η κορφή και θα τη φτάσουμε. Μήτε κι αν τη φτάναμε, πως θα βρούμε εκεί απάνω την ευτυχία,τη σωτηρία,τον Παράδεισο. Ανεβαίναμε γιατί ευτυχία, σωτηρία,και Παράδεισος για μας ήταν η Ανάβαση."

Καθώς τα μάτια μου έπεσαν στο παραπάνω κείμενο του μεγάλου έλληνα συγγραφέα και στοχαστή, που για λόγους προβολής του, η<< Εταιρεία των Φίλων του Νίκου Καζαντζάκη>> δημοσίευσε παλιότερα στις εφημερίδες, εντυπωσιάστηκα και κατέγραψα μερικές σκέψεις μου.

Σκέψη πρώτη
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια,ότι ο δρόμος που οδηγεί στον Θεό είναι μονάχα ο ανήφορος.Καθένας που ειλικρινά εκζητεί το Θεό, είναι απαραίτητο ν'ανηφορίσει τα μονοπάτια της γνώσης του θείου θελήματος. Δεν μιλώ για αναχωρητισμό και μοναστική ζωή. Αυτά δεν είναι παρά ψευτοφάρμακα, φτηνά υποκατάστατα που προσφέρονται για να καλύψουν πνευματικές ανάγκες, παγιδεύουν,όμως, το πνεύμα σε δήθεν λατρεία του Θεού και πλάνη. Αντίθετα μιλώ για πνευματική ανύψωση, ένα έργο που κάνει ο Θεός στην καρδιά του ανθρώπου, όταν με πίστη Τον εμπιστευθούμε. Η φωνή του Θεού αναζητούσε :Γιέ μου,δώσ'μου την καρδιά σου.Ο Δαβίδ την έδωσε και λέγει: Φτιάξε μου , Θεέ, μιά καθαρή καρδιά,και νέο πνεύμα, σταθερό εντός μου βάλε. (Ψαλμός 51/να΄,12). Αυτός είναι είναι ο τρόπος που ο Θεός εργάζεται στη καρδιά μας.Ο ίδιος κι απαράλαχτος τότε και τώρα. Μας σηκώνει ψηλά, -όπως τον Μωυσή στο Σινά,<<ανάβα ώδε>>, ανέβα εδώ πάνω, του φώναξε για να πάρει τις εντολές Του, -όπως τον Πέτρο για να περπατήσει πάνω στα νερά της ανθρωποθάλασσας, -όπως το Χριστό για να μας προσκαλέσει όλους κοντά Του.

Σκέψη δεύτερη
Στενή και τεθλιμένη η οδός που οδηγεί στη ζωή, είχε πει ο Χριστός και λίγοι είναι όσοι την βρίσκουν και την ακολουθούν. Η πραγματικότητα του <<πολλοί κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί>> σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να μας διαφεύγει. Έτσι εξηγείται γιατί όλοι οι συναγωνιστές του Καζαντζάκη τον εγκατέλειπαν,επειδή,όπως το'λεγε, δεν ήθελαν,δεν μπορούσαν ν'ανέβουν πιο πάνω.Τέτοια θαρρώ, είναι η μοναχική ζωή του πιστού.Μέσα στον κόσμο κι όμως μόνος, επειδή απλά, ο στόχος κι ο προορισμός του είναι υψηλός.

Σκέψη τρίτη

Εκείνο που τραβάει τον ορειβάτη, εκείνο που τον συνεπαίρνει και τον σπρώχνει στην ανάβαση δεν είναι τίποτα άλλοο, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο απο την κορυφή.Κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει δεν την βλέπει παρά σαν εμπόδιο που του κλείνει την ορατότητα προς το όνειρο και αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται κάθε θυσία για να το ξεπεράσει.Οι ομορφιές που συναντά στη ανάβαση του, δεν τον παραπλανούν για να σταματήσει, αντίθετα του κάνουν ακόμη πιό όμορφη την κορφή του. Αυτή η κορφή είναι που τον έλκει προς τα πάνω. Αν δεν υπήρχε αυτή κανείς δεν θ'ανέβαινε, δεν θα υπήρχε κάν ανήφορος.
Πιστεύω πως εάν η ανάβαση , αυτή και μόνη ήταν η ευτυχία, η σωτηρία,και ο Παράδεισος,όπως έλεγε ο εκλεκτός συγγραφέας, τότε πραγματικά η αλαζονεία θα ήταν εκείνη που μας οδηγούσε σε μιά τέτοια αλλόκοτη πορεία.
Εάν τα μάτια μας δεν τα μαγνήτιζε η απρόσιτη, έστω μετατοπιζόμενη κορφή, αναγκαστικά η ματιά μας θα περιεργαζόταν αδηφάγα τους γύρω μας συναγωνιστές και θα αναλωνόμαστε σε ανόητους και καθόλου απίθανο, αθέμιτους ανταγωνισμούς. Στο θρόνο της κορφής, στο θρόνο του ουρανού υπάρχει χώρος, πολύς χώρος. Εκεί δεν θα καθίσει εκείνος που νίκησε τους άλλος κι έφτασε πρώτος, αλλά εκείνοι, κι είναι πολλοί, που θα νικήσουν τις δυσκολίες της ανάβασης και τις αδυναμίες τους, εκείνοι που θα νικήσουν τον εαυτό τους.

" Στο σπίτι του Πατέρα μου υπάρχουν πολλοί τόποι διαμονής.Αν δεν υπήρχαν,θα ,σας το'λεγα.Εγώ πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο.Κι' οταν πάω και σας ετοιμάσω τόπο,πάλι θα'ρθω και θα σας πάρω κοντά μου,ώστε όπου είμαι εγώ να είστε κι εσείς." Ιωάν.14/ιδ΄: 2,3

πσ



Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 07 Δεκέμβριος 2011 20:00
 
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB